این وبلاگ هنوز در این خفگی ممتد نفس می کشد . روزی دوباره امید از روزنه ای کوچک به خانه ما سرک خواهد کشید .
ده ما را دیده بودید پیش از این
همه چیزش بوی زندگی میداد
غیرت و مردونگی اینطور نبود
.....
باز می پیچه بوی خوب نون داد
بوی آزادی میاد
توی کوچه
توی باغ
آن وقت ها در کتاب علوم می خواندیم جانوران یا گیاه خوارند یا گوشت خوار ... حالا دوره زمانه عوض شده ، در اخبار می شنویم جانوران یا رانت خوارند یا ویژه خوار ، بعضی زمین خوارند و بعضی هیچ گیرشان نمی آید بخوارند ... نمی دانیم علوم تا کجا پیش می رود .
مداح برای مداحی و نوحه خوانی در مجلس عزاداری امام حسین پول میگیرد .
ای کاش روزی نرسد که سینه زن و زنجیر زن و طبل زن و چای ریز و .... عزاخانه امام حسین هم پول بگیرند.
آن وقت همه منفور هم می شوند .
سکوت صدا دار
نگاه صدا دار
همه را دارد استاد
که چگونه زنده بمانيم ،
بعد خود را دل مشغول چگونه نمردن می کنيم .
اين است تمايز هوشمندانه !
( فروید )
و چه زشت است زيبايی ها را تنها ديدن
و چه بدبختی آزار دهنده ای است تنها خوشبخت بودن !
در بهشت تنها بودن سخت تر از کویــــــــــــر است .
( دكتر علی شريعتی )
بتان عرصه ی اخلاق ،
بتان گستره سیاست ،
بتان عرصه فلسفه .
خدایانی کاملا باطل
که خود آنها را بر ساخته
آنگاه پرستیده اند .
( فردریک ویلهلم نیچه )
در راهِ خود گم می شوند
و سرانجام خستگی شان می پرسد :
« چرا می بايد راهی در پيش گرفت ؟
همه چيز يكسان است ! »
خواستن آزادی بخش است ؛
زيرا خواستن همانا آفريدن است .
آن را كه گوشی هست ، بشنود !
( فردریک ویلهلم نیچه )
در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد. اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند و اگر کسی بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد میافزاید.
آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبيعی ، این انعکاس سایهء روح که در حالت اغماء و برزخ بين خواب و بيداری جلوه می کند کسی پی خواهد برد؟
من فقط بشرح یکی از این پیش آمدها می پردازم که برای خودم اتفاق افتاده و بقدری مرا تکان داده که هرگز فراموش نخواهم کرد و نشان شوم آن تا زنده ام، از روز ازل تا ابد تا آنجن که خارج از فهم و ادراک بشر استزندگی مرا زهرآلود خواهد کرد- زهرآلود نوشتم، ولی می خواستم بگویم داغ آنرا هميشه با خودم داشته و خواهم داشت.
من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست، آنچه را که از ارتباط وقايع در نظرم مانده بنويسم، شايد بتوانم راجع بآن یک قضاوت کلی بکنم ؛ نه،فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور بکنم - چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند-فقط میترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم- زیرا در طی تجربیات زندگی باین مطلب برخوردم که چه ورطهء هولناکی میان من و دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است بايد افکار خودم را برای خودم نگهدارم و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم ، فقط برای اینست که خودم را به سایه ام معرفی کنم - سایه ای که روی ديوار خميده و مثل اين است که هرچه می نویسم با اشتهای هر چه تمامتر می بلعد -برای اوست که می خواهم آزمايشی بکنم: ببینم شايد بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسيم. چون از زمانی که همهء روابط خودم را با ديگران بريده ام می خواهمخودم را بهتر بشناسم.
افکار پوچ!-باشد، ولی از هر حقیقتی بیشتر مرا شکنجه می کند - آیا این مردمی که شبیه من هستند، که ظاهرا احتیاجات و هوا و هوس مرا دارند برای گول زدن من نیستند؟ آیا یک مشت سایه نیستند که فقط برای مسخره کردن و گول زدنمن بوجود آمده اند؟ آیا آنچه که حس می کنم، می بینم و می سنجم سرتاسر موهوم نیست که با حقیقت خیلی فرق دارد؟ من فقط برای سایهء خودم می نویسم که جلو چراغ به دیوار افتاده است،
به درخت گفتم خدا را به من نشان بده درخت شکوفه کرد .